پدیدۀ کودکان کار و خیابان، یکی از معضلات گریبان‌گیر اکثر شهرهای بزرگ در جهان معاصر است. گسترش این پدیده به حدی است که جوامع توسعه‌ یافته و در حال توسعه را به یک اندازه به خود مشغول کرده است.

حال ما در این مقاله به بررسی این معضل و همچنین عوامل موثر در پیدایش و گسترش پدیده‌ی کودکان خیابانی و آسیب‎های وارده بر آنها از دیدگاه دولت‌ها و افراد جامعه پرداخته‌ایم.

آرزوهای بر باد رفته در خیابان(کودکان کار و خیابان)

کودکان کار و خیابانی چه کسانی هستند؟

کارشناسان کودکانی که در خیابان دیده می‌شوند را در ۴ گروه طبقه‌بندی می‌کنند:

گروه اول: 

کودکان فقیری هستند که شب‌ها به خانه‌شان برمی‌گردند. احتمالا به مدرسه می‌روند و بزهکار نیستند.

گروه دوم: 

نسبتا مستقل‌ هستند و پیوندهای آن‌ها با خانه در شرف از هم گسستن است. حضور آن‌ها در مدرسه هم کم‌کم خاتمه پیدا می‌کند. در ادامه هم بزهکاری آن‌ها شروع می‌شود.

گروه سوم: 

کودکان خانواده‌های خیابانی هستند که به همراه خانواده خود در خیابان زندگی و کار می‌کنند. وضعیت آن‌ها با فقر گره خورده است. در هندوستان به آن‌ها «ساکنین پیاده‌رو»گفته می‌شود و در آمریکا کودکان خانواده‌های بی‌خانمان هستند

گروه چهارم: 

این دسته تماس خود را با خانواده قطع کرده‌اند و تمام وقت خود را در خیابان می‌گذرانند و کودکان خیابانی واقعی هستند.

تعریف افراد و سازمان‌ها از کودکان کار و خیابان

کودکان کار کسانی هستند که به دلیل مشکلات مالی و اقتصادی، نداشتن سرپرست و یا از کار افتادگی پدر، نداشتن سرپناه، گاهی نبودن حقوق نهادهای حمایتی ناچارند بهترین دوران عمر خود را برای گذراندن زندگی به مشاغل کاذب و یا تکدی گری سپری کنند. اما بشنویم تعریف افراد و سازمان‌ها را از کودکان کار و خیابان...

  • رئیس انجمن مددکاری اجتماعی ایران

دکتر "موسوی چلک"،‌ رئیس انجمن مددکاری اجتماعی ایران درباره کودکان کار و خیابان می‌گوید: «یک دسته از آنها ایرانی هستند و یک دسته دیگر هم غیر ایرانی و مهاجرند. 

آنهایی که غیر ایرانی هستند عده‌ای کارت اقامت دارند و عده‌­ای هم کارت اقامت ندارند و عده‌ای هم از پدر افغانی و مادر ایرانی هستند، که اصلا برگه هویت و شناسنامه ندارند و از حداقل­‌های حقوق قانونی نیز برخوردار نیستند.

به لحاظ سنی،‌ گروهی که زیر 15 سال هستند کار کردن آنها ممنوع است. گروه با سن 15 تا 18 سال را قانون طبق ضوابطی کار کردن آنها را مجاز کرده است.

این گروه دو دسته هستند: کسانی که طبق قوانین کار می‌کنند و کسانی که طبق قوانین کار نمی‌کنند. دسته دوم از لحاظ ساعت کار و نوع کاری که انجام می‌دهند مورد حمایت قانون نیستند."

  • تعریف سازمان ملل

کودک کار، پسر یا دختری است که خیابان، خانه و محلّ زندگی او شده و تحت حمایت و نظارت کافی بزرگسالان مسئول قرار ندارد، تعریف کرده است.

  • پیمان جهانی حقوق کودک

پیمان جهانی حقوق کودک یک پیمان بین المللی برای دفاع از حقوق کودک است که درسال ۱۹۹۰ به اجرا در آمد و بر ۴ محور بقا، رشد، حمایت و مشارکت استوار است.

ماده ۳۲ پیمان جهانی کودک می‌گوید: «کودک باید در برابر هر کاری که رشد و سلامت او را تهدید می‌کند حمایت شود.دولت‌ها باید حداقل سن کار و شرایط کار کودکان را مشخص کند.»

افزون بر آن ماده ۳۶ پیمان تاکید می‌کند هر کودکی حق دارد از بیمه اجتماعی برخوردار شد.

جمهوری اسلامی ایران نیز در تاریخ چهاردهم مهرماه سال 1370 پیمان جهانی حقوق کودک را امضا کرد و در اسفند سال 1373 مفاد این پیمان نامه به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید.

همچنین ایران در تاریخ هشتم آبان ماه 1380 به شماره نامۀ 182 حقوق بنیادین کار پیوسته است.

بر این اساس، در قوانین ایران طبق ماده‌ی 79 قانون کار: "به کار گماردن افراد کمتر از 15 سال تمام (پسر و دختر) ممنوع است. بنابراین کارفرمایانی که افراد کمتر از 15 سال را به کار بگمارند، مستوجب مجازات خواهند بود. ضمنا باید کودکان را به کاری گماشت که برای آنها زیان‌آور نباشد.

پیدایش و گسترش پدیده کودک کار

عوامل موثر در پیدایش و گسترش پدیده کودک کار

فقر و مشکلات مالی در نتیجه عواملی نظیر ناعدالتی های موجود در جامعه، وضع اقتصادی نامناسب در کشور، اعتیاد یک یا هردوی والدین، معلولیت یا بیماری والدین، اعتیاد داشتن آنان، حبس بودن والدین و… می باشد.

عامل دیگری که نقش موثری در این موضوع دارد طلاق یا مرگ یک یا هر دو والدین است که باعث می‌شود کودک برای بقای خود کار کند.

بنابراین می‌توان عوامل خیابانی شدن کودکان را در چهار دسته تقسیم بندی کرد:

عوامل اجتماعی-اقتصادی

این عامل که ریشه آن در اجتماع و جامعه است، اغلب برای قشر کم درآمد محدودیت هایی ایجاد کرده است که ناگزیر برای رفع این محدودیت ها کودکان مجبور به ترک خانه می‌شود. برخی از این عوامل عبارت است از:

  • توزیع ناعادلانه منابع و ثروت، فرصتها در جامعه
  • تورم و گرانی
  • افزایش جمعیت
  • سیاست گذاری های نامناسب
  • سیستم اموزشی سختگیر
  • جنگ های داخلی
  • بی توجهی افراد به بچه های خیابان
  • فقدان برنامه های مناسب و کارآمد رفاهی
  • بیکاری
    در صورتی که قشر کم درآمد و بیکار جامعه از قشر مرفه بیشتر باشد، این یک مشکل اجتماعی به حساب خواهد آمد و خانواده های کم درآمد برای تامین معاش خود مجبورند که کودکان خود را نیز به خیابان ها برای کسب درآمد بفرستند که این مشکل اجتماعی درنتیجه مجموعه عوامل به هم پیوسته‌ای میباشد.

عوامل خانوادگی

از مهمترین عواملی که باعث ترک خانه توسط کودک می‌شود، می‌توان به فشار اقتصادی و روابط ناکارآمد در خانواده اشاره کرد. عوامل دیگری که در این دسته قرار می‌گیرد عبارت است از:

  • خلاص شدن از کشمکش و تعارضات خانوادگی نظیر طرد و عدم پذیرش خانوادگی
  • جمعیت زیاد
  • اعتیاد والدین
  • کم سوادی یا بیسوادی و نداشتن مهارت‌های مورد نیاز در والدین
  • عدم مسئولیت پذیری یک یا هر دو والد
  • فوت یک یا هر دو والد
  • طلاق والدین و ازدواج مجدد آنان
  • اجبار کودک به کسب درآمد
  • بیماری و ناتوانی یک یا هر دوی والدین برای کار کردن
  • طلاق عاطفی (مرگ خاموش) در خانواده: منظور این است که والدین صرفا همخونه هستند و به احساسات و نیازهای هم بی‌توجه هستند که در نتیجه فرزندان آنان، قربانی این وضعیت می‌شوند.
  • کودک آزاری: که انواع مختلفی را شامل می‌شود؛ آزار جسمی، جنسی، روانی و غفلت و بی‌توجهی به کودک
  • زندانی بودن یک یا هر دوی والدین

پیشنهاد مطالعه

اختلال اضطراب چیست؟ علائم و راه‌های درمان آن

مشکلات فردی

این مشکلات به خصوصیات کودک مربوط می‌شود شامل:

  • مشکلات روانی_ هیجانی:
    هویت یابی، بی‌تجربگی و شخصیت ناپخته (شخصیت ضد اجتماعی)، اختلالات خلقی، استرس و فشارهای روانی و… که بیشتر باعث فرار کودک از خانه و خیابانی شدن او می‌شود.
  • مشکلات جسمی:
    معلولیت‌های جسمی و سایر بیماری‌ها.

عوامل فرهنگی

در بسیاری از فرهنگ‌ها از کودکان انتظار می‌رود که در انجام وظایف روزمره زندگی مشارکت داشته باشند. گاهی این انتظار از توان کودک خارج است و در نتیجه منجر به ایجاد درماندگی در کودک و ترک خانه می‌شود.

به عنوان مثال بعضی از کودکان در بخش‌هایی از کنگو و اوگاندا، مجبور به ترک خانواده خود می‌شوند زیرا که آنها مظنون به جادو گرانی هستند که قصد نابودسازی خانواده خود را دارند و به کارهای نظامی و جنگی مجبور می‌شوند. 

در ایران نیز برخی از خانواده‌ها کودکان را برای این که به اصطلاح مرد شوند به کار کردن اجبار می‌کنند.

آرزوهای بر باد رفته در خیابان(کودکان کار و خیابان)

آسیب‌های وارده بر کودکان خیابانی

پدیده کودکان کار را می‌توان به عنوان یک آسیب اجتماعی نام برد. کودکان خیابانی یکی از محروم‌ترین و آسیب پذیر‌ترین قشر جامعه می‌باشند که از طبیعی‌ترین حقوق خود محروم شده‌اند.

آسیب‌های وارده بر کودکان خیابانی را می‌توان در سه دسته طبقه بندی کرد:

آسیب‌های اجتماعی

  • فقر و محرومیت از تحصیل:

کودکان خیابانی با خطر از دست دادن امکانات اساسی همچون بهداشت و آموزش برای یک زندگی سالم و موثر روبه‌رو هستند.

عواملی مثل فقر و عدم ناتوانی در پرداخت هزینه‌های تحصیل، بی‌توجهی خانواده به سوادآموزی آنان و همچنین گذراندن زمان قابل توجهی در خیابان‌ها باعث می‌شود که کودک خیابانی از تحصیل باز بماند و استعدادها و توانایی‌های آنان شکوفا نشود.

  • برچسب خوردن:

جامعه معمولا نگرش مثبتی به کودکان خیابانی ندارد و آنان را اغلب طرد می‌کند به عبارت دیگر آنان را به عنوان عامل بسیاری از مشکلات اجتماعی درنظر می‌گیرد.

اغلب مردم کودکان خیابانی را کودکان بزهکار و غیرقابل کنترل در نظر می‌گیرند که به سوء مصرف و یا فروش مواد، فعالیت‌های غیرقانونی و غیر اخلاقی می‌پردازند در نتیجه برچسب‌های منفی و غیر عادلانه‌ای به کودکان خیابانی نهاده می‌شود که باعث کنار گذاشتن آنان و بی‌توجهی به حقوق و حمایت از این کودکان در جامعه می‌گردد.

  • خشونت محیطی:

کودکان خیابانی در معرض خطرات ناشی از محیط قرار دارند که ممکن است جان خود را از دست بدهند. این کودکان در معرض خشونت‌های جنسی، فیزیکی، روانی و عاطفی قرار دارند.

آموزش و تعلیم دادن کودکان خیابان و به کارگیری آنان در تکدی گری، جیب بری، حمل و توزیع مواد مخدر، انواع سرقت و اجاره و یا فروختن کودکان به افراد مختلف.

گماردن کودکان از سوی بزرگسالان خلافکار به مشاغلی مانند دست فروشی، شیشه پاک کردن اتومبیل ها و …

آسیب‌های روانی

  • سوء مصرف مواد:

بسیاری از کودکان خیابانی برای فرار از ترس‌ها و ناراحتی‌ها، ناامیدی از آینده، فشارهای روانی و… به سمت مصرف مواد مخدر می‌روند. این مسئله باعث بروز و تشدید مشکلات دیگری از قبیل بیماری‌های بهداشتی، سرقت، قاچاق و… خواهد شد. 

همینطور خیلی از کودکان را به مصرف مخدر مجبور می‌کنند و حتی کودکان از روی کنجکاوی و دنیای کودکانه‌اش وارد حیطه‌ی مصرف مخدر می‌شود…

  • استرس و فشارهای روانی: 

باعث پرخاشگری، اختلالات خلقی، اختلالات یادگیری، افسردگی و… می‌شود.

  • نداشتن امید و هدف:

نداشتن امید به زندگی و فردایی بهتر، باعث بی‌اعتمادی آنان به جامعه و فشارهای روانی می‌شود.

آسیب‌های جسمی

  • تغذیه و رژیم غذایی نامناسب
  • مشکلات بهداشتی
  • مشکلات جنسی و باروری

با وجود آنکه مشکلات جنسی و عدم رعایت بهداشت باروری دختران خیابانی را تحت تاثیر قرار می‌دهد اما دختران خیابانی در برابر آزار جسمی و جنسی و سوء استفاده آسیب‌پذیرتر هستند.

مشکلاتی نظیر بیماری‌های منتقله از طریق جنسی مانند بیماری‌های مقاربتی (مانند ایدز)، بارداری ناخواسته و سقط جنین به صورت ناایمن می‌شود.

  • جراحات:

این جراحات شامل دو دسته هستند. 

جراحات ارادی:

که کودک می‌خواهد به خود آسیب بزند (خودزنی) 

جراحت‌های غیر ارادی و ناخواسته:

 مانند تصادف، ناتوانی در خود مراقبتی به دلیل عدم آموزش می‌باشد.

همه موارد فوق باعث ایجاد مشکلات و فشارهای روانی جسمی برای کودک می شود. این کودکان سرمایه های با ارزش ما برای ساختن آینده ای بهتر هستند.

اگر راهکاری برای آنان اتخاذ نشود روز به روز بر تعداد آنها افزوده خواهد شد و ظلم بزرگی در حق آنها خواهد شد که آنان را به سمت اعمال خلاف و ساختن آنان به عنوان مجرم تبدیل خواهد کرد.

راهکارهای پیشگیری از پدیده کودک کار

  • سازمان‌های مسئول

وظیفه خطیر سازمان‌های مسئول، همان‌گونه که رهبر معظم در دستور به سازمان‌های ذی‌ربط بر کنترل آسیب‌های اجتماعی تاکید داشته‌اند، مسئولان ملی و استانی در جهت کاهش آسیب‌های مدنظر گام بردارند و کودکان کار را مورد توجه قرار دهند.

در صورتی می‌توان یک آسیب را بطور اساسی حل کرد که در پی از بین بردن علت بود و این مهم با تعامل چند جانبه، دستگاه‌های دولتی و نهاد‌های اجتماعی و غیر‌دولتی حاصل می‌شود.

سازمانی نظیر بهزیستی که در پی اهدافی از جمله ارائه خدمات به کودکان و نوجوانان بی‌سرپرست و بدسرپرست و همچنین کودکان خیابانی تاسیس شده، موظف است این کودکان را تا سن ۱۸ سالگی تحت حمایت و نگهداری خود قرار دهد و ساماندهی کودکان کار و خیابانی باید در اولویت برنامه‌های سازمان مذکور قرار گیرد.

به دلیل وظیفه خطیر این سازمان در حمایت از اشخاص آسیب دیده باید توجه داشته باشد که کم توجهی در این زمینه موجب بروز ناهنجاری‌های اجتماعی و لطمه به جامعه خواهد بود.

  • دولت

از دیگر راهکارهای پیشنهادی برای از بین بردن کار کودکان می‌توان به توجه دولت به نرخ بیکاری و فقر‌ اشاره داشت. دولت موظف است زمینه‌های ریشه‌کن کردن فقر را فراهم سازد و‌اشتغال را برای خانواده‌های کم بضاعت جامعه فراهم نماید.

پیشنهاد مطالعه

انواع افسردگی، علائم و درمان آن

  • شهرداری

همچنین سازمان‌هایی چون شهرداری وظیفه خطیری در جمع‌آوری کودکان کار و همچنین جلوگیری از گسترش حاشیه‌نشینی دارند که باید به ساماندهی این کودکان و همچنین عدم توسعه حاشیه‌نشینی توجه داشته باشند.

  • افراد جامعه

اگر مردم جامعه این کودکان را تحت حمایت خود قرار دهند قطعا در رفع تنگدستی آنان گام مهمی برداشته‌اند. این کودکان از اقشار آسیب‌پذیر جامعه محسوب می‌شوند و بی‌توجهی به آنان عواقب جبران ناپذیری را برای جامعه به دنبال خواهد داشت.

جامعه زمانی قادر است که آسیبی را بصورت ریشه‌ای مهار کند که تمام نهادهای آن تعاملی سازنده و موثر با هم داشته باشند.

  • همکاری و تعامل سازمان‌های متولی

همکاری سازمان‌های متولی نظیر بهزیستی، شهرداری، کمیته امداد، سازمان‌های مردم نهاد و سازمان‌های دولتی و غیر‌دولتی در جهت زدودن آسیب کار کودک موثر خواهد بود.

اگر قادر به همکاری و تعامل نباشند جامعه با زیان‌های جبران ناپذیری از لحاظ اقتصادی، سیاسی و اجتماعی مواجه خواهد شد که این زیان‌ها نه تنها جامعه امروز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد بلکه نسل‌های بعد را نیز دچار مشکلاتی خواهد نمود.

آرزوهای بر باد رفته در خیابان(کودکان کار و خیابان)

برخورد و تعامل افراد با کودکان کار

کودکان کار به قصد کار و کسب درآمد در جامعه حضور پیدا می‌کنند و در کنار خیابان و حوالی میادین شهر مشغول کسب درآمد می‌شوند و غالب این کودکان دارای خانواده هستند.

آنها حساس هستند و در معرض آسیب‌های اجتماعی بیشتری قرار دارند، بنابراین باید به نوع برخورد در مواجهه با کودکان کار و دستفروشان کودک توجه داشت. در ادامه به چند نمونه از این مواجهات اشاره می‌کنم.

  • با کودکان کار همانند متکدیان برخورد نکنید؛

هرگز با کودکان کار به صورتی برخورد نکنید که احساس کنند به آن‌ها ترحم می‌کنید. فکر کنید که در حال خرید از یک فروشنده واقعی هستید.

جنسی که می‌خواهید بخرید را خوب بررسی کنید و حتی گاهی با آن‌ها برای رسیدن به قیمت کمتر چانه بزنید. از دادن مبلغ اضافی به کودکان پرهیز کنید.

از بچه‌ها سوالات شخصی نپرسید، به خصوص پرسیدن سوال «بچه من می‌شی؟» باعث آزار روحی و روانی آن‌ها می‌شود.

این بچه‌ها همگی دارای خانواده هستن که از بدروزگار در شرایط مالی و اقتصادی پایینی به سر می‌برند. شما با این کار فقط ذهنیت بچه‌ها را نسبت به خانواده‌شان خراب می‌کنید.

  • برای کودکان کار غذا ببرید؛

اگر می‌خواهید به کودکان کار کمک کنید، برایشان خوراکی‌ها و غذاهای مفید و مقوی بخرید. این کودکان در فصل‌های مختلف ساعت‌ها در معرض سرما و گرما و در کلان شهرها در هوای آلوده قرار دارند.

اکثر این کودکان از سوء تغذیه رنج می‌برند، پس می‌توانید برایشان غذاهای خوشمزه و سنتی بخرید. از خرید فست فود و خوراکی‌های مضر این چنینی جدا خودداری کنید.

اگر فرصت دارید برای بچه‌ها در خانه غذا درست کنید و بینشان پخش کنید، حتی می‌توانید از غذاهای دست نخورده مهمانی‌تان برایشان ببرید. مطمئنا خوردن یک وعده غذای گرم و خانگی آن‌ها را بسیار خوشحال خواهد کرد.

  • کودکان کار را سوژه خنده و تفریح خود نسازید!

یکی از رفتارهای زشتی که اخیرا در شبکه‌های اجتماعی زیاد دیده می‌شود، عکس گرفتن از کودکان کار و به اشتراک گذاشتن آن در اینستاگرام و توییتر برای جلب ترحم و گرفتن لایک بیشتر است.

یادتان باشد که مثل هر کس دیگری باید از کودکار کار هم برای عکس گرفتن اجازه بگیرید. بهتر است به جای عکس‌های ناراحت کننده، با آن‌ها سلفی یا عکس‌های یادگاری بگیرید.

در هنگام عکس گرفتن می‌توانید از فیلترهای مختلف اینستاگرام استفاده کنید یا با ادا و شکلک‌های بامزه برای چند دقیقه هم که شده شادشان کنید.

  • اگر نمی‌خواهید خرید کنید، غر هم نزنید!

به هر حال در بسیاری مواقع شما نیازی به خرید وسایلی که این کودکان ارائه می‌دهند، ندارید. پس محکم و قاطع به آن‌ها جواب منفی بدهید.

مردد بودن شما باعث می‌شود که به فروش جنس‌شان امیدوار شوند. اگر تصمیم گرفتید که با وجود نیاز نداشتن آن وسیله آن را خریداری کنید، مدام غر نزنید و منت نگذارید. به این شکل خرید کردن از کودکان کار باعث توهین و ضربه‌های روحی به آنان می‌شود.

  • همانند مجرمان با کودکان کار برخورد نکنید؛

برخی به اشتباه تصور می‌کنند که کودکان کار مجرم هستند. بله! ممکن است که درصدی از آنان به راه‌های خلاف کشیده شده باشند ولی اکثر آنان نان آوران کوچک خانواده‌شان هستند.

بنابراین برای صحبت با آنان از کلمات زشت و توهین آمیز استفاده نکنید. اگر نمی‌خواهید از آن‌ها خرید کنید، خشونت کلامی و رفتاری نداشته باشید.

شما با این کارها فقط اعتمادشان به جامعه و مردم را سلب می‌کنید. آن‌ها مسبب شرایط بدی که در آن قرار گرفته‌اند، نیستند.

گاهی خرید یک فال یا وسیله کوچک می‌تواند لبخند بزرگی بر لب این کودکان بنشاند. پس بد به دلتان راه ندهید و آن‌ها را به همین سادگی شاد کنید.

  • خشونت یا سوء استفاده جنسی از آنها را گزارش کنید؛

اگر با مواردی برخورد کردید که کودک دچار بدسرپرستی، خشونت یا سوء استفاده جنسی قرار گرفته بود حتما به پلیس ۱۱۰ یا ۱۲۳ اطلاع دهید.

طبق قوانین بهزیستی امکان نگهداری از کودکان بدسرپرست را دارد ولی به نتیجه رسیدن این کار طولانی و زمان بر است.

البته اگر شک داشتید که این کودکان مهاجر غیرقانونی هستند، توصیه ما به شما این است که از این کار صرف‌نظر کنید؛ چرا که دردسرهای زیادی برایتان درست خواهد شد.

اگر برایتان انجام این کارها مقدور نیست می‌توانید بچه‌ها را برای تحصیل و حمایت مالی به سازمان‌های مربوطه راهنمایی کنید.

  • فرصت کودکی کردن را به آن‌ها بدهید؛

کودکان کار خیلی زود در شرایط کار و خشونت‌های جامعه قرار می‌گیرند، اما یادتان نرود که آن‌ها هم مثل بچه‌های دیگر نیاز به کودکی کردن دارند.

می‌توانید برای آن‌ها دفتر نقاشی، پازل یا خمیر بازی بخرید یا می‌توانید برایشان درنا یا قایق کاغذی درست کنید. اگر حوصله‌ و توانش را دارید، چند نفر از آن‌ها را به شهر بازی ببرید.

بگذارید لذت خوب بازی کردن را دوباره تجربه کنند و یک خاطره خوب در ذهنشان ثبت شود.

و در نهایت

کودکان کار همچون سایر کودکان حقوقی دارند و باید از شرایط یک زندگی متعادل و رفتار محترمانه برخوردار باشند. آنها بخشی از آینده‌سازان کشور هستند که در بهترین روزهای زندگیشان بنا به شرایط سختی که در خانواده دارند مجبور به تلاش زودهنگام برای امرار معاش هستند.

ما هم در این اجتماع زندگی می‌کنیم و نباید بی‌تفاوت از کنار معضلات شهر خود بگذریم. این پدیده یک ناهنجاری و مشکل اجتماعی به حساب می‌آید که مستلزم توجه عموم، جامعه و دولت می‌باشد.

شما چگونه با کودکان کار برخورد می‌کنید؟ آیا از آنها حمایت می‌کنید یا موافق حمایت از آن‌ها نیستید؟

"گیتی مد" مشتاقانه منتظر شنیدن نظرات و پیشنهادات شماست.